Ομοσπονδιακός προϋπολογισμός και τα βασικά μοντέλα του

Νέα και Κοινωνία

Ο δημοσιονομικός φεντεραλισμός είναι ένα σύστημαγεγονός που συνεπάγεται την αυτόνομη λειτουργία των προϋπολογισμών (που βρίσκονται στα ίδια επίπεδα) σε όλα τα στάδια της διαδικασίας του προϋπολογισμού. Βασίζεται σε ορισμένες αρχές, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν:

1. Ανεξάρτητη θέση των προϋπολογισμών διαφόρων επιπέδων. Αυτό σημαίνει ότι καθένας από αυτούς έχει το δικαίωμα στην εξουσία και τον έλεγχο της πηγής εισοδήματός του. Επιπλέον, η κατάσταση αυτή συνεπάγεται τη δυνατότητα ανεξάρτητης χρήσης αυτών των πηγών.

2. Συμμόρφωση των οικονομικών πόρων που διαθέτουν οι αρχές με τα καθήκοντά τους.

3. Το δικαίωμα αποζημίωσης για τα έξοδα που απαιτούν οι αποφάσεις των ανώτερων αρχών και των αρχών.

4. Διαφοροποίηση της ευθύνης του προϋπολογισμού και εξουσιοδότηση δαπανών σε νομοθετικό επίπεδο, η οποία γίνεται μεταξύ όλων των αρχών.

Δημοσιονομικός φεντεραλισμός στη Ρωσία λόγω του γεγονότος ότιη χώρα καταλαμβάνει ένα τεράστιο έδαφος και, επίσης, διαφέρει σε ορισμένες ιστορικές και εθνικές ιδιαιτερότητες της ανάπτυξης μεμονωμένων περιφερειών, απαιτεί βελτίωση του προτύπου της.

Όσο για το ίδιο το μοντέλο, παρατηρούμε ότι το ιδανικόη μορφή της, η οποία θα ήταν κατάλληλη για όλες τις ομοσπονδίες, απλά δεν υπάρχει. Το γεγονός είναι ότι η ανάπτυξη κάθε χώρας επηρεάζεται από ιστορικούς, οικονομικούς, εθνικούς και πολιτικούς παράγοντες.

Ωστόσο, ο ορισμός του ιδανικού μοντέλου προϋπολογισμούο φεντεραλισμός υπάρχει. Βρίσκεται στο γεγονός ότι ο όγκος των εισοδηματικών εξουσιών που κατέχουν τα θέματα της ομοσπονδίας πρέπει να είναι ίσος με την ευθύνη για τα έξοδα που ανατίθενται σε ένα ορισμένο επίπεδο διακυβέρνησης. Ωστόσο, εάν λάβουμε υπόψη την πρακτική εφαρμογή αυτών των απαιτήσεων, είναι προφανές ότι υπάρχει πάντα ένα σημαντικό χάσμα μεταξύ τους, το οποίο καλύπτεται από πηγές εισοδήματος που υπάρχουν στη διάθεση του προϋπολογισμού σε υψηλότερο επίπεδο.

Ο δημοσιονομικός φεντεραλισμός μπορεί να υπάρξει παραγωγικά όταν οι νομοθετικές κατανομές εξουσιών εκτελούνται αποτελεσματικά, κάτι που είναι εφικτό εφόσον αντιστοιχούν σε τρεις πτυχές:

1. Η κατανομή των εξουσιών εισοδήματος.

2. Η οριοθέτηση της εξουσίας δαπανών.

3. Προϋπολογισμοί ευθυγράμμισης.

Το σύστημα προϋπολογισμού μπορεί να είναι οριζόντια ήκάθετα ισορροπημένη. Η δεύτερη αρχή είναι εφικτή όταν ο όγκος των εσόδων είναι αρκετός για να εκπληρώσει τις βασικές λειτουργίες του προϋπολογισμού. Δηλαδή, υπάρχει η έννοια της ισότητας μεταξύ δαπανών και φορολογικών αρχών. Μία από τις σημαντικές προϋποθέσεις για ένα κατακόρυφα ισορροπημένο σύστημα είναι η σαφής κατανομή αρμοδιοτήτων μεταξύ των αρχών.

Όσον αφορά την οριζόντια θέση, χαρακτηρίζεται από τη γενική αλληλογραφία των δαπανών και των εσόδων.

Ο δημοσιονομικός φεντεραλισμός έχει δύο βασικά μοντέλα ύπαρξης:

1. Αποκεντρωμένη. Χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι οι περιφερειακές αρχές έχουν υψηλό επίπεδο οικονομικής ανεξαρτησίας, κάθε επίπεδο του συστήματος προϋπολογισμού είναι υπεύθυνο για ορισμένους φόρους, η κεντρική κυβέρνηση δεν ασκεί έλεγχο στις περιφερειακές αρχές. Το μοντέλο αυτό χαρακτηρίζεται επίσης από μια αδύναμη εξέλιξη του συστήματος δημοσιονομικής ισοπέδωσης και την άρση της ευθύνης από την κεντρική κυβερνητική ελίτ για τα χρέη των περιφερειακών κυβερνήσεων και το έλλειμμα των προϋπολογισμών τους.

2 Ένα συνεταιριστικό μοντέλο που είναι κοινό στις οικονομίες πολλών ευρωπαϊκών χωρών. Χαρακτηρίζεται από τη συμμετοχή των περιφερειακών αρχών στην ανακατανομή του εθνικού εισοδήματος, την ύπαρξη φόρων και εισοδημάτων σε κάθε επίπεδο του συστήματος προϋπολογισμού και έναν ανεπτυγμένο μηχανισμό ανακατανομής χρηματοδότησης μεταξύ αυτών των επιπέδων, που γίνεται μέσω επιδοτήσεων, επιδοτήσεων και επιδοτήσεων. Το μοντέλο αυτό εφαρμόζεται στις χώρες όπου υπάρχουν ορισμένες διαφορές μεταξύ των επιπέδων της παροχής του περιφερειακού προϋπολογισμού.

</ p>
Σχόλια (0)
Προσθέστε ένα σχόλιο